با توجه به تنوع فرهنگي اين استان، هر گروه از مردم بسته به وضعيت فرهنگي خود از پوشش خاصي استفاده مي كرد. البته شرايط اقليمي و آب و هوايي در نوع اين پوشش نقش به سزايي داشته است. پوشاك مردان: استفاده از كلاه در گذشته بين مردان بسيار متداول بود و هر شخص به فراخور شغل و نيز وضعيت اقتصادي خود از يك نوع كلاه استفاده مي كرد. پيراهن ها معمولاً به رنگ سفيد و ساده و تكمه يقه آن بر شانه چپ بسته مي شد و در ميان سينه چپ، از شانه تا زير سينه، چاكي داشت. پس از آن پيراهن هايي با يقه هاي بلند به نام يقه «قزاقي» متداول شد و سپس يقه « ملايي » جاي آن را گرفت. يكي ديگر از تن پوش هاي مردان قزويني «ارخالق » بود. ارخالق پيراهن جلو باز بسيار بلندي بود كه تا انتهاي پا مي رسيد و يقه آن ايستاده بود. در ناحيه كمر تنگ و دامن آن بسيار گشادبود و در دو پهلو، دو چاك بلند تا كمر داشت. شلوار افراد كم درآمد، از جنس كرباس و به رنگ آبي يا مشكي بود. اين شلوارها بلند و گشاد و در ليفه آن بند بود. بند تنبان از نخ پنبه بافته مي شد. اشخاص اعيان شلوارهاي دكمه دار مي پوشيدند. پاپوش اغلب مردان در گذشته گيوه بود. اين گيوه ها «جوراب » و «آجيده » ناميده مي شد و در فصل تابستان مورد استفاده قرار مي گرفت. اشخاص اعيان گيوه هاي بسيار ظريف و مرغوب تري مي پوشيدند كه به گيوه «ملكي» معروف بود. ساير پوشش هاي مورد استفاده مردان اين استان عبارت بود از : سرداري، عبا، چوقا، پوستين جليقه، پوستين آستين دار، كوهَنَگ كوله جُد، قدك، دون، قباي مرادبيگي و … پوشاك زنان: در گذشته زنان قزويني زير پيراهن خود «شليته» مي پوشيدند. به طوري كه شليته به اندازه يك وجب و يا حتي كمتر از دامن آن ها بيرون مي آمد. جنس پارچه آن اغلب ململ، چيت و كرباس بود و در انواع ساده، گل دار و يا مشكي انتخاب مي شد. جوانان اغلب روي شليته هاي خود را با نخ هاي رنگي گلدوزي مي كردند. شليته گلدار جوانان داراي سجاف پهن بود. برخي ديگر از شليته ها به جاي سجاف ليفه داشت. شليته ليفه دار از پارچه ضخيم و سنگين مانند مخمل، ترمه، تافته ابريشمي و … دوخته مي شد. معمولاً قسمت پايين شليته را با دست دوخته و آن را به حالت تزييني درمي آوردند كه به آن «دالبر» و «دندان موشي» مي گفتند. «يل» يا «نيم تنه» قزويني كه حدوداً صد سال پيش در بين اعيان متداول بود، از پارچه ترمه با آستري از پارچه تافته كرم رنگ تهيه مي شد. در قسمت جلوي آن هجده دكمه فلزي پي در پي مي دوختند. زنان در زير شليته هاي خود شلوارهاي مشكي مي پوشيدند، دمپاي اين شلوارها تنگ و بالاي آن گشاد بود و آن ها را با بندتنبان مي بستند. پاپوش زنان نيز به فراخور وضع مالي خانواده، داراي انواع مختلف بود. در تابستان گيوه هاي ظريف مي پوشيدند. زنان اعيان نيز از كفش هاي چرمي مدل روز استفاده مي كردند. ساير پوشش هاي مورد استفاده زنان اين منطقه عبارت بود از: كويينگ، جومه، كراس، شگ، كول چوقا، قرقره تمبون، اوزون تنبون و …