موسيقي رايج درشهر قزوين تفاوت چنداني با موسيقي دستگاهي ايران ندارد. در گذشته، اين آواز ها و دستگاه ها در مكتب هاي متفاوت از جمله "مكتب خراسان " ، "مكتب تهران " و ... اجرا مي شد . در آن زمان ، مكتب ديگري تحت عنوان " مكتب قزوين " وجود داشت كه امروزه فراموش شده است . اين مكتب تا اواخر دوران قاجاريه رايج بود. در آن زمان ، اقبال سلطان ملقب به " اقبال آذر" كه از اساتيد مسلم آواز ايران به حساب مي آيد ، از قزوين به شهر تبريز مهاجرت كرد و در آن جا با تلفيق اين شيوه آوازي و موسيقي آذري ، "مكتب تبريز" را پايه گذاري مي نمايد . در مناطق ديگر استان قزوين ، موسيقي " مقامي " رايج است . بيشترين كاربرد موسيقي در اين استان ، به هنگام مراسم عروسي است و سازهاي مورد استفاده عبارتند از : سرنا ، دهل، دايره و گاهي ني. مقاماتي كه در هنگام مراسم عروسي نواخته مي شوند عبارتند از: قاسم آبادي : براي رقص قاسم آبادي نواخته مي شود هوبل بانو : براي نوعي رقص دسته جمعي نواخته مي شود. شيرين ليلي: آهنگي است براي نوعي رقص به همين نام . هينبا : براي نوعي رقص دسته جمعي نواخته مي شود. ساز غم : هنگام بردن عروس از منزل پدرش نواخته مي شود و سوزناك است. رايي : نوعي آهنگ هنگام چوب بازي نواخته مي شود . سوزه سوز: براي نوعي رقص جمعي به همين نام نواخته مي شود . شتر برخيزان : نوازندگان موسيقي محلي منطقه پس از آن كه مدت زيادي از زمان نواختن يك قطعه مي گذرد ، با نواختن قطعه شتر برخيزان مجددا به مقام اول بازگشته ، آن را دوباره تكرار مي كنند و يا مقام ديگري را آغاز مي كنند . در مناطق مختلف اين استان ، تعزيه خواني نيز رواج دارد و در آن بيشتر گوشه هاي موسيقي دستگاهي اجرا مي شود . تعزيه خوان ها بدون آن كه اطلاعي از نام دستگاه ها و گوشه ها داشته باشند ، شيوه هاي خواندن را سينه به سينه از پدران خود آموخته اند.