آيين ديرپاي آتش افروزي در غروب واپسين سه شنبه سال كه شعله هاي بالندة آن به آسمان و جهان مينوي سر مي كشد و نمادي شورانگيز از آرزوي بزرگي است كه نياكان ما با خلوص نيت و پاكي طينت از ايزد يكتا داشته اند، يكي از مراسم پرنشاط مردم قزوين – همانند ديگر نقاط كشورمان – و از جمله جشن هاي باستاني ايران شناخته شده كه قزويني ها به آن كله چهارشنبه مي گويند. وانهادن اندوه و زردي ها، سوزاندن نامرادي ها و تلخكامي ها و برگرفتن شادي و سرخ رويي در رقص افسونگر شعله ها جلوه اي شگفت از اميد به روشنايي و فرزانگي و ستيز با ظلمت و سياهي جهل است. هنوز در كوچه ها و گذرهاي شهر قزوين به همراه اين آيين ديرين، قاشق زني ، بخت گشايي، فالگوش نشيني ، كوزه شكستن، فال گرفتن، آجيل شيرين خوردن، چهار رنگ پلو پختن و به نزديكان و نيازمندان بخشيدن و … جريان دارد و مردم به اين وسيله از سال نو و نوروز استقبال مي كنند. همچنين بازي هاي پرتحرك و شادي بخشي همچون دمب خروس، لانه شير ،بتراش و گلدسته – كه با ترانه عاميانه كشتي،كشتي، بالابان/ راستا، راستا ، خيابان /آتش،آتش، شعله كش/ دشمن ما را بكش/ الو، الو، بسوزي/ يك دسته گل بسازي همراهي مي شود موجي از شادابي و پويايي را در ميان مردم مي آفريند.